• Joke

Voor alle partners in crime: de kracht van kwetsbare ouders.

Hoe was jij als kind? Sluit even je ogen, haal even diep adem en ga terug naar toen je 5 of 7 of 10 was. Was je speels en extravert? Of dromerig en introvert? Of ergens tussenin? Hoe je heb je je kindertijd ervaren? En je puberteit nadien?


Kinderen zijn een combinatie van genen, opvoeding en temperament. Ze erven ons DNA en dat van onze voorouders. Ze gebruiken ons als rolmodel om hun werkelijkheid op te bouwen. Hun theory of mind heet dat in het vakjargon. Hoe wij de dingen doen, dat observeren zij en vervolgens doen ze net hetzelfde. Of je hoort hen iets zeggen dat recht uit jouw mond zou kunnen komen.


Omgekeerd spiegelen ze ook ons voortdurend: Wie we zijn en niet zijn, waar onze valkuilen en leerkansen liggen. Zo leren zijn van ons en wij van hen. Elke dag opnieuw. Hoe vaak kom jij jezelf tegen doorheen een dag met je zoon of dochter? Ze dagen ons uit, doen ons nadenken over de moeilijkste onderwerpen: het leven, de dood, zingeving, normen en waarden.


Elk kind heeft ook zijn eigenheid. Dat blijkt heel sterk wanneer 2 kinderen uit eenzelfde gezin iets ernstigs meemaken. Zoals de ziekte of het verlies van een ouder of een scheiding. Hoe die 2 kinderen helemaal anders kunnen reageren en er ook nadien anders mee omgaan. Dat komt door temperament. En ook een beetje door opvoeding. Want hoe hard je ook probeert, je voedt geen 2 kinderen gelijk op. Dat is heel normaal en ook helemaal ok. Je kan onmogelijk altijd voor iedereen hetzelfde doen.




Kinderen grootbrengen is een voltijdse job. De moeilijkste, meest uitdagende die er bestaat. Ze ontroeren je tot tranens toe en jagen je vervolgens de kast op. Ze brengen je levenslessen bij. Ze stellen je visie in vraag en dagen je uit hetzelfde te doen. Ze nodigen je uit om te spelen en nog even kind te zijn. Ze verwachten dat je ten allen tijde die rots in de branding bent, een stenen huis dat niet gemakkelijk omver wordt geblazen.


Evident is dat niet. Ons leven zit vol uitdagingen, verwachte en onverwachte, leuke en pijnlijke, kleurrijke en donkere. Dingen die je niet alleen kan of wil dragen, maar waarvoor je ook niet op je kinderen kan leunen, want dan keren de rollen om, wat voor een kind te zwaar om dragen is.


Toch zijn vele ouders ervan overtuigd dat ze het alleen moeten doen, dat hulp vragen een teken van zwakte is, dat je “de vuile was niet buiten hangt”.


Het is een misvatting. Je hoeft het niet alleen te doen. We botsen op dezelfde of gelijkaardige struggles en hindernissen. We dealen met gelijkaardige emoties. We krijgen van onze kinderen gelijkaardige vraagstukken voorgeschoteld. We zijn als ouder niet perfect. We leren uit de fouten van onze ouders en maken er zelf nieuwe, waar onze kinderen dan weer van zullen leren.


Als we de maskers laten vallen en onze kwetsbaarheid laten zien, kunnen we elkaar steunen en dragen en troosten en optillen. Als we onze kruisjes durven benoemen en hulp vragen, zullen onze huisjes daar wel bij varen. Brené Brown noemt het niet voor niets ‘De kracht van kwetsbaarheid’. En zonder op onze kinderen te steunen, mogen we ook hen laten weten dat we af en toe geen antwoord hebben en dat emoties ons niet vreemd zijn. Daardoor leren we hen om te gaan met schaamte, dat ons immobiliseert, en met kwetsbaarheid, dat de basis vormt voor alle emoties, ook de positieve.


Het is wat we het voorbije jaar bij Kroostcafé hebben mogen ervaren. Hoe mooi en sterk het is als ouders tijdens een interactieve lezing durven zeggen waar ze mee worstelen, wat hen machteloos maakt. Het zorgt voor verbinding. In een veilige cocon. Dat doet deugd. Dat lucht op. We willen meer van dat. Daarom gaan we door. Met het vormen van die village to raise a child.


0 views

Informatie

Kroostcafé op sociale media

© 2019Kroostcafé
 

Enkel telefonisch of via mail bereikbaar!

Email: info@kroostcafe.be

Telefoon: 0496 46 32 76

Ondernemingsnummer:

BE0704.819.321

Rekeningnummer:

BE49 7360 5160 4771

  • Facebook - Black Circle
  • Instagram - Black Circle

Connect with us